شراب دست تو نوشیدنی گشت          جمال عارضت بوسیدنی گشت

منِ دیوانـه زنجـیری ، مســتم              خمــار  آلــودۀ    جــام  الـسـتم

من مسکین در این دنیا غریبم               که داده  حب ایـن  دنیـا  فریبـم

به  دوریّت  ندارم  من  تحمـّل                به جـان  بـاده  و   پیمـانه و مل

به فقدانت نکردم  هیچ  عادت               به محشر خود نما ما را شفاعت

طبیبم درد من امشب دوا  کن                به چاه اشک خود ما را دعا کن

مکن اینقدر افسون  کعبه  مـن                بیـا از  پرده  بیرون   کعبه مـن

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                                                                     شعر از منصور طباء

رسول ترک بعد از توبه و بازگشت به صراط مستقيم يکي از گريه کنندگان و دلسوخته هاي مي شود که بسياري از پيرمردهاي هيئتهاي قديمي تهران چه از فارسها و چه از ترکها با قاطعيت مي گويند که (بعد از او هنوز نظيرش نيامده بود )

يکي از شديدترين و چشمگير ترين جلوه هاي گريه هاي رسول ترک در روزهاي دهه محرم به خصوص در روزهاي تاسوعا و عاشورا بوده است . در روزهاي تاسوعا و عاشورا در ميان دسته هاي هيئتهاي آذربايجانيهاي که گاه به طول دو سه کيلومتر مي رسيد ، رسول ترک با ناله ها و ضجه هاي جانسوزش در انتهاي آن دسته ها حرکت مي کرد و غواغايي برپا مي کرد .

مي گويند : بسياري از مردم گاه فقط به انتظار مي ايستادند تا گريه ها و ناله هاي رسول را تماشا کنند . همه آنهاييکه رسول را در آن روزهاي تاسوعا و عاشورا ديده اند مي گويند : زماني که رسول ترک ، گريان و نالان از جلوي جمعيت عبور مي کرد صداي ناله و گريه مرد و زن و پير و جوان نيز به هوا برمي خاست . مي گويند يکبار زماني که رسول ترک در حال خواندن نوحه اي ترکي بوده است عده اي از زنها و مردهاي فارسي زبان که در گوشه اي از بازار به تماشاي او ايستاده بوده اند به قدري منقلب و محزون مي شوند که صداي گريه و ناله هاي آنها نيز در فضاي بازار مي پيچد . در اين هنگام رسول ترک روي به آنها مي کند و از آنها مي پرسد : مگر شماها متوجه معناي حرفهاي من مي شويد ؟

بعضي از آنها جواب داده بوده اند : ما ترکي نمي فهميم ولي از حالتهاي تو به خوبي متوجه مي شويم که الان از چه داري مي خواني و ما از حالتهاي تو عمق مصيبت را احساس مي کنيم .

برای خواندن متن کامل روی ادامه مطلب کلیک کنید

توی این مدت کوتاه که از عمر وبلاگ می گذرد دوستان زیادی اومدن ابراز ارادت کردن و ما از نظرات شون بهره مند شدیم. و خیلی شرمنده شدیم . چون لطف دوستان بیشتر از حدی بوده که ما بتونیم جبران کنیم. و همیشه هم گفتیم و باز هم می گیم. ما برای انجام این کار بهانه ای جز عشق نداریم. و نه دنبال مادیات هستیم و نه شهرت و نه می خواهیم که مورد توجه قرار بگیریم و یا امار وبمون را ببریم بالا و از این حرفا... بگذریم .ابعاد شخصیتی سید بسیار گسترده و پیچیده ست. این بزرگوار خیلی گردن ما و امثال ما حق داره. اگه هم راجع به ایشون مطلب از قبیل خاطره - شعر - و یا مداحی و ... می گیم فقط به خاطر ادای دین و بیان مظلومیت سیده . همین و فقط همین.

و در آخر چند تا نکته را که خیلی صریح بگم:

 ۱- من حمید علیمی نیستم.  آقا تو به خدا اینقدر گیر ندین تو حمید علیمی هستی ! آخه با عقل جور در میاد من حمید باشم. این مطلب تنها مربوط به من نمیشه به بعضی دیگه از دوستان وبلاگ نویس هم نسبت دادن. آقا خیال همه تون راحت اولا حمید وقت این جور کارا را نداره . ثانیا اصلا بلد نیست وبلاگ چه چوریه و چیه و.... و اوایل هم که وبلاگ ما را دیده بود توسط دوستش سید مجتبی بوده .

 ۲- راجع به سید نمیتونم ساکت باشم. بعضی دوستان گفتند آقا راجع به ذاکر کمتر مطلب بگو و یا اصلا نگو. به خاطر همین مسائل هم که شده و به خاطر مظلومیت سید باید بگم شرمنده.

 ۳- کار این وب رو دوش یه نفر نیست. روی این وبلاگ گروهی کار میشه خیلی هم دوست ندارن اسمی ازشون برده بشه . دوستان زیادی تلاش دارن و همراهی میکنن و مطالب بعد از تایید گروه توسط مدیر وبلاگ(دلداده) درج میشه.

در حال عبور از خیابان بهشتی بودم آره بین الحرمین که  در خواب هم نمی تونستم ببینم و تصورش برام مشکل بود که بیام من کجا اینجا کجا ..یعنی این منم که اومدم اینجا. اینجا کربلاست اینجا بین الحرمینه و این منم در این بین، آره منم ، من اومدم بین الحرمین  یه طرف اقام ابالفضل یه طرف شاهم حسین . یعنی ارزوی قلبی من که اومدن به اینجا بود دست یافتتنی شده بود.رویاهای من به حقیقت پیوسته بود . خدایا شکر .اینا را در ذهن مرور می کردم و پیش می رفتم تک تک چیزهایی که می دیدم . باهام حرف می زد بغض گلوی منا می فشرد . صحنه های کربلا و مصائب خانم زینب . تشنگی ، عطش ، گرما ، رقیه ، علی اصغر و همه همه تمام روضه ها و جلسات هیئت ها و دعا های که کرده بودم . همه چیز به سرعت در ذهنم عبور مرور می کرد . ترافیک افکار هم در هم گره خورده بود و کم کم داشتم کلافه میشدم . منی که با یه بیت از مداح و روضه خودم مسجد محل مون خیلی راحت گریه می کردم و شور می گرفتم . منی که با شنیدن اسم بین الحرمین بی اختیار اشک می ریختم . حالا که اومدم اینجا اون حال به هم دست نمی ده و هر لحظه نگران از دست دادن اینجا که فرصتم تموم شه من از اینجا برم . اونایی که رفتن درک میکنن من چی میگم . هی دلت میخواد بیشتر و بیشتر استفاده ببری و اونجا را لمس کنی و در عین حال نگران از دست دادن اونجایی. در همین افکار شلوغ خودم بودم که متوجه شلوغی خیابان و کند شدن حرکت شدم به یک باره دیدم صدایی دلکش در مدح امام حسین و آقا ابالفضل  به گوش می رسه و صدای سینه زدن هم در پی آن شنیده میشد . ولی هنوز به وضوح چیزی نمی شنیدم. ناگهان متوجه شدم تعداد مردها بیشتر و بیشتر میشود. عرب ، پاکستانی ، هندی و....به زحمت خودم را به کناری رساندم جایی که زنهای بیشتری ایستاده بودن تا بدین ترتیب از میان مردها  بیرون رفته باشم.

اولین نیمه شعبانی که بی تو می گذرد. سید خوش به حالت الان جشن میلاد را تو آسمون گرفتن همه افلاکیان جمع اند و با نوای تو شور می گیردندو صفا می کنند. و چقدر خوب است مجلسی که در ان میزبانش آقاست و نغمه سرایش توئی و تو نیستی که ببینی چه آتشی در جانمان افتاده رفتی و ما را توی این زمین تنها گذاشتی از آسمون یه نگاهی این پایین بنداز.ببین شعله این آتش تا به کجاها که نرفته این آتش تا زنده ام خاموش نمیشه.مگر آن روز که من هم .......

و چه دلنشین است این نغمه که افلاکیان و خاکیان همنوای تو سر می دهند:

دیوونه  مهدی  شدم  دلبر  دیگر  ندارم    یه دل دارم عشقی به جز دیدن دلبر ندارم

ما هم با تو هم صدا میشم و میگیم : اگه دیوونه ندیده ای به ما میگن دیوونه